Het verhaal over 'mijn' ontwaken

Het jaar 2003 was een heftig jaar geweest. Ik had tijdens het eerste jaar van de opleiding tot hypnotherapeut veel zelfonderzoek gedaan en leertherapie gevolgd, wat een hele hoop pijn uit mijn verleden oprakelde wat ik - achteraf gezien - maar amper kon verwerken. Ook had ik al diverse jaren last van extreme vermoeidheidsklachten en Ik had er absoluut geen vrede mee. Ik was hevig op zoek naar een verklaring hiervoor. Maar maanden van vele vervelende ziekenhuis- onderzoeken eindigden in de onbevredigende conclusie dat het waarschijnlijk 'tussen de oren' zat.

Het dieptepunt
Hoewel ik de opleiding hypnotherapie geweldig leuk vond, merkte ik tegen het eind van 2003 in mezelf op, dat ik 'het rennen' nauwelijks meer kon volhouden, maar dat als ik zou stoppen, het 'me in zou halen'. De angst dreef me nog een tijdje voort totdat het moment kwam dat ik helemaal instortte. Het was al februari 2004, en ik was net vol enthousiasme aan het tweede jaar van de opleiding begonnen, toen het me duidelijk werd dat ik wel moest stoppen. Ik was het hele jaar zo hard aan mezelf voorbij gerend, dat ik last kreeg van angstaanvallen, depressies, nog meer vermoeidheid en diverse lichaamelijke klachten. Ik was volledig opgebrand en was volledig de weg kwijt. Ik ging voor een tijdje naar mijn ouders, die zo lief waren me op te vangen. Op een zondagavond ergens in mei 2004, een paar dagen nadat ik door mijn ouders in huis gehaald was, kwam ik in een soort psychose terecht.
Toen ik weer bijgekomen was, besefte ik dat ik op een dieptepunt aangekomen was. Die avond kwam er een enorme boosheid in me op, maar niet één van machteloosheid. Er borrelde een enorme kracht in me op, een absolute weigering - als vanuit het diepst van mijn wezen - om nog langer zo door te gaan. De weg die ik gegaan was, liep dood. Ik moest letterlijk kiezen tussen sterven of leven... en ik was vastbesloten om te leven.

Golven van energie in de nacht
Twee dagen later, schrok ik opeens midden in de nacht wakker van een gigantisch heftige energie (Kundalini) die letterlijk door mijn lichaam leek te golven. Ik had net die dag op aanraden van een medium een ketting gekocht van de heilige Benedictus, om me te beschermen tegen entiteiten. Angstig greep ik hanger vast, maar op de een of andere manier wist ik dat het oké was wat er gebeurde en ik ontspande mijn lichaam zo diep mogelijk en liet de energie vrij door mijn lichaam golven. Het was een heftig maar heerlijk gevoel dat ik al eens eerder gevoeld had - hetzij lichter - op de avond voor mijn Reiki 2 initiatie. Het voelde alsof ik in de branding van de zee lag, waarbij de golven van energie vanaf mijn voeten - door me heen - naar mijn kruin stroomden en weer zich weer terugtrok richting mijn voeten. Waarna de volgende golf naar mijn hoofd stormde en weer wegebde... en de volgende golf... en de volgende... waarbij elke golf langzaam in kracht afnam, wegebbend in de nacht... Ik viel weer in slaap, vreemde dromen, net als de nachten ervoor. Mijn te jong overleden tante verscheen, ik was blij verrast haar te zien, ineens paniek en doodsangst. Ik hoorde mezelf jammeren: "Ik ben zo ba-hang!" Vreemd genoeg voelde een deel van mij zich tegelijkertijd helemaal niet angstig, maar leek zwijgend toe te kijken. Mijn tante nam me in haar armen en blies haar rustgevende adem in mijn neus: "Ssssssst. Ik hou van je. Ssssssst." Een zalige rust kwam over me en verspreidde zich door mijn lichaam... mijn lichaam ontspande, dromen verdwenen...

Liefde die niet in woorden uit te drukken is
's Morgens werd ik wakker, in het volle besef dat er die nacht iets bijzonders gebeurd was. Ik was thuisgekomen! Ik wist het onmiddelijk. Het voelde als een explosie vanuit mijn hartcentrum, wat gepaard ging met een intens gevoel van liefde, ruimte en vrijheid. Ik was diep onder de indruk en voelde me gezegend, intens dankbaar en nederig. Het was een nederigheid die niets te maken had met de minderwaardigheid die ik zo goed had leren kennen in mijn leven. Ik boog innerlijk in diep respect. In de weken die volgden besefte ik dat ik niet 'mijn levensverhaal' en niet 'een persoon' was. Ik realiseerde wat ik was, en altijd geweest was, maar besefte dat ik het nooit met woorden zou kunnen uitdrukken. Het beste woord wat ik kon vinden was 'Liefde', maar ik realiseerde me dat ook dit woord de ware betekenis niet over zou kunnen brengen. Zelfs het woord 'liefde' was te beperkt en kwam zelfs niet in de buurt van dat wat ik voelde of bedoelde.
Ik snapte ook op de ene of andere manier ineens waar Jezus het over had gehad! Ik begreep hem. En ik begreep ook waarom de meeste mensen het gewoonweg niet konden begrijpen, waarom ik het nooit had kunnen begrijpen, hoe we ook ons best doen. Ik voelde intens het lijden van alle mensen en het brak mijn hart open. Een enorm gevoel van compassie welde in me op. Tegelijkertijd leek 'de Liefde die niet in woorden uit te drukken is' de enige werkelijke realiteit en bestonden angst en lijden gewoonweg niet.
Zeven weken gingen voorbij waarin de ene realisatie de andere opvolgde. En toch had ik het vreemde gevoel dat er niets veranderd was, en toch was alles anders. Het voelde zo gewoon, zo alledaags.

Er is in onze westerse samenleving niet veel algemene kennis over dit soort ervaringen, die vaak verlichting, zelfrealisatie of spiritueel ontwaken genoemd worden, of het proces dat daarna volgt. Ik had er daarom ook geen idee van had wat er nou eigenlijk met me gebeurd was. Ik voelde me erg onbegrepen en alleen in mijn 'hemel', wat voor zoveel verwarring zorgde dat dit leidde tot een nieuwe depressie. Toch is er iets in mij voor altijd veranderd en is het lijden nooit meer zo diep gegaan. Door deze ervaring ontstond een nieuwe zoektocht. Tot het moment in 2007 kwam dat de zoektocht eindigde na een silent retreat met Isaac Shapiro. Het werd duidelijk dat ik mezelf allang was, altijd al geweest was en altijd zou zijn en dus niets aan mezelf hoefde te 'verbeteren" of "veranderen". Hiermee kwam een enorme rust in me op en een soort sprankelende zin om het leven ten volle te leven.

Masja Nijman
februari 2009